จูนจับกางเกง ในผมรูดออกไปแล้วหยิบขึ้นมาดูเหมือนหาหลักฐาน “ทั้งหมดมีเท่านี้หรือ” “เปล่าจ๊ะ” “มีอะไรอีกละคะ” ผมนิ่งไปชั่วครู่ สังเกตเห็นนัยตาของจูนเป็นประกาย “พี่..พี่..ใช้นิ้วช่วย..กับน้องบีจนเธอเสร็จ…ก็เท่านั้นแหละ” “แล้วน้องบี..ได้จับของพี่หรือเปล่าคะ” จูนพูดออกมา “เอ่อ…จับจ๊ะ…เธออยากลองจับดู” “พี่แน่ใจหรือว่าเธอถึงจุดสุดยอด” “พี่แน่ใจ..” ผมสังเกตว่าจูนจะมีความกระตือรือร้นมาก “แล้วของน้องบีแฉะมากไหม” จูนกระซิบที่หูผม “แฉะมากเลยละ…น้ำของเธอออกมามากจนเปียกมือพี่ไปหมดเลย” จูนเอื้อมมือมาจับมือผมเหมือนไม่เชื่อ เธอยกมือผมขึ้นดูน้ำของน้องบีที่ยังพอติดที่นิ้วผมอยู่บ้าง แล้วกลืนน้ำลาย “โอพระเจ้า..” จูนครางออกมาแล้ววางมือผมลง “จูน..เป็นอะไรหรือเปล่า” ดูเธอหน้าซีดตกใจกับสิ่งที่เห็น “จูน..คลื่นไส้” จูนรีบลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำล้างมือล้างปาก ผมใจไม่ดีเลยรู้สึกกังวลเกี่ยวกับจูนที่รับเรื่องผมกับลูกสาวไม่ได้ จูนออกจากห้องน้ำตาเธอแดงเหมือนร้องไห้มา จูนจ้องหน้าผมเหมือกับจะพูดบางอย่างกับผม “อะไรหรือที่รัก” ผมดึงเธอเข้ามากอดรู้สึกว่าที่อกผมจะอุ่นๆ เพราะน้ำตาเธอ “พี่คะ..จูน…ยังทำใจไม่ได้…แต่..” “อะไรหรือบอกพี่ซิ” เธอหยุดร้องไห้ชั่วครู่ “จูนไม่รู้ว่ารู้สึกอย่างไรมันสับสน…จะเกลียพี่…จะเกลียดลูกหรือเกลียดทั้ง คู่” แล้วเธอก็เริ่มสะอื้นอีกครั้ง “แต่จูนรักพี่…รักพี่มาก..และ…” เธอหยุดแล้วขยับตัวออกจากอ้อมกอดผมแต่ผมดึงเธอกอดไว้แน่น “จูนอาจจะเห็นแก่ตัว…จูนอยากขังพี่ไว้กับจูนคนเดียวแล้วไล่น้องบีไปอยู่ที่ อื่น..แต่จูนทำไม่ได้…อีกใจหนึ่งจูนก็รู้สึกตื่นเต้นที่น้องบีน้ำแตกกับนิ้ว พี่..ลิ้นพี่..หรือแม้แต่…โอพระเจ้า..มันทำให้จูน..จูน..ตื่นเต้น…จูนผิดไหม พี่” จูนสะอื้นมากขึ้นผมพยายามนึกคำพูดที่จะพูดกับเธอให้ดีที่สุด ตลอดเวลาชีวิตแต่งงานของเราเรื่อง sex ไม่เคยขาด “ไม่ผิดหรอกที่รัก…มันเป็นความตื่นเต้นและความคิดที่ฟุ้งซ่านของพี่และน้อง บีเท่านั้น” “มันไม่ใช่ความคิดฟุ้งซานหรอกพี่…ตลอดเวลา…พี่มีเซ็กส์กับลูก..จิตใจของจู นก็เข้าไปร่วมด้วยโดยสิ่งที่ปลุกเร้าในอดีต” “โอ๊ะ..จูน..พี่ยังไม่ได้เซ็กส์กับน้องบี..เราแค่ทำกันภายนอกเท่านั้น แล้วน้องบีก็อายุเพียง 15 ปีเท่านั้น” จูนค่อยๆดีขึ้นเธอเอามือป้ายน้ำตาแล้วพูดว่า “แล้วถ้าลูกอายุมากกว่านี้พี่จะทำเธอมากกว่านี้ไหม” “ไม่จ๊ะ..แต่พี่ไม่มั่นใจในความต้องการของลูกเรา..” “จูนเข้าใจ..พี่..แต่เราต้องคุยกันในเรื่องนี้…คุยกับน้องบีด้วย…พี่สัญญา กับจูนนะว่าจะไม่ทำอะไรมากไปกว่านี้” “จ๊ะพี่สัญญา” หลังจากนั้นก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทุกคนอยู่กันอย่างมีมีความสุข ลูกๆก็ทำหน้าที่ของตัวเอง แต่มีบางสิ่งที่ผมไม่เคยสังเกตมาก่อน ดังนั้นมีอยู่วันหนึ่งผมก็ถามลูกว่า “หนูมีเพื่อนผู้ชายที่สนิทเป็นพิเศษไหม” พวกเธอคงสงสัยที่ผมถามมองหน้ากันไปมา “คะมี..” น้องบิวตอบ “ครับส่วนผมมีทั้งหญิงและชายเลย” เบิร็ดตอบ “บางทีพ่อคิดมากไปนะ” ผมบอกไปเบาๆ “แต่พ่อเคยเห็นรุ่นพี่ที่เที่ยวกับน้องบิวบ่อยๆชื่ออะไรละ” ชื่อโจ..คะพ่อ” “แล้วหนูคิดอย่างไรกับโจ” “..เอ่อ..โจเป็นคนน่ารักดีคะ” “แล้วหนูมีอะไรกับโจหรืยัง” “เอ่อ..คะ..มีแล้ว” “แล้วเบิร์ดละ…เคยเอากับผู้หญิงหรือยัง..กับใคร” “ก็..บิวไงพ่อ” เบิร์ดตอบออกมาแล้วยิ้มให้กับพี่สาวพร้อมกับเอามือไปจับมือเธอไว้แสดงการ เป็นเจ้าของ “หา..เบิร์ด..นี่เธอเอากับพี่สาวเธอเหรอ..” “ครับ..” “นานหรือยังเบิร์ด.” “ราวๆ..6-7 เดือนแล้วครับ” แล้วจูนก็ก้าวเข้ามา “โอ..นี่ลูกมีอะไรกันแล้วหรือจ๊ะ..” จูนพูดออกมาเสียงดัง ลูกๆนั่งกันเงียบ “เอาอย่างนี้จ๊ะต่อไปนี้เลิกทำกันไหม..พ่อขอ..” “แต่พ่อคะ…หนูกับโจตอนนี้ก็เลิกกันไปแล้วนะ” น้องบิวร้องบอกออกมาแล้ววิ่งเข้าห้องเธอไป จูนเดินตามน้องบิวไป น้องบีกับเบิร์ดนั่งเงียบ “พ่อเสียใจ” ผมบอกกับพวกเขา “เราเข้าใจคะพ่อ” น้องบีบอก “พี่บิวเธอผิดหวังจากพี่โจ…แล้วเกิดติดใจพี่เบิร์ดเข้าพอพ่อห้ามก็เลยเสียใจ ” “แล้วหนูรู้ได้อย่างไรลูก” “ก็หนูกับพี่บิวและพี่เบิร์ดสนุกด้วยกัน..แต่พี่เบิร็ดไม่ยอมเอาหนูซักที

Comments are closed.